دست نوشته های یک مهاجر جهان سومی

آدم‌ها جهنم دست‌ساز خویش‌اند بیا در آتش هم بگریزیم. کاش دست ات را می‌گرفتم از پله تاریخ پایین می‌دویدیم به ابتدای زمین می‌رسیدیم آنجا که در گِل آدمی گل رازقی می‌رویید کاش نبض‌ات را می‌گرفتم و منتشر می‌کردم تا دنیا به حال طبیعی‌اش برگردد. آدم‌ها جهنم دست‌ساز خویش‌اند. باید بروم نامم را در ردیف عقاب‌ها، ببرها، و شب‌پره‌ها بنویسم در آلبوم قدیمی سارها مسکن کنم آدم‌ها جز در کنار تو، هیچ تصویری ندارند.  ---- شمس لنگرودی

در انتهای هر بن بستی راه آسمان پیداست پرواز را تجربه کن

می مخور با همه‌کس تا نخورم خون جگر

بیهوده است مجادله بر سر اثبات دیانت یا بی‌دینی آدم‌ها! کسی که دروغ نمی‌گوید، کسی که مهربان و با انصاف است، کسی که از رنج دیگران اندوهگین می‌شود و از شادمانی دیگران شاد است...  کسی که انسان را و پرنده را و گیاه را و زمین را، محترم می‌دارد، «به مقصد رسیده است»... از هر راهی که رفته باشد. - زرتشت ششم فروردین‌ماه، زادروز اشوزرتشت، یگانه آموزگار و پیامبر راستی و نیکی فرخنده باد.

کاش دیروز گچ پای تخته سیاه سفید نبود کاش من از سیاهی نمی ترسیدم کاش برف می آمد آن روز و تو خواب می ماندی و من در کلاس به تو فکر می کردم کاش دیروز گچ سیاه بود! تا امروز، بر دستانم جای خط کش و تازیانه نبود! اگر ناظم امروزِ مرا دیده بود دیروز بر دستانم تازیانه نمی زد به من لبخند می زد و می گفت بیرون را ببین برف می بارد. پ.ن: شعر از من نیست اما تغییرات زیادی در آن دادم