دست نوشته های یک مهاجر جهان سومی

کاش دیروز گچ پای تخته سیاه سفید نبود کاش من از سیاهی نمی ترسیدم کاش برف می آمد آن روز و تو خواب می ماندی و من در کلاس به تو فکر می کردم کاش دیروز گچ سیاه بود! تا امروز، بر دستانم جای خط کش و تازیانه نبود! اگر ناظم امروزِ مرا دیده بود دیروز بر دستانم تازیانه نمی زد به من لبخند می زد و می گفت بیرون را ببین برف می بارد. پ.ن: شعر از من نیست اما تغییرات زیادی در آن دادم